Optimisme

door Rinus Vermuë

(1 november 2004)

Ik ben optimistischer dan ooit. Het is waar, de distantiëring van de moord op Theo van Gogh door de Marokkaanse gemeenschap zie ik als een politiek-correcte imagostunt, maar al dat andere wat dieper gaat, stemt mij optimistisch. Marokkanen dagen Hirsi Ali voor de rechter wegens medeplichtigheid aan de moord. Juist! Zo doen we dat hier. Niet bedreigen maar aanklagen. Het bestuur van El Yaweed wil dat Maxim Verhagen zijn smadelijke woorden terugneemt; ‘zo niet dan volgen juridische stappen’. Chapeau! Deze reacties zijn in niets meer te onderscheiden van de Nederlandse. Geen messen maar rechtzaken.

plaatje De integratie is nu onomkeerbaar. Het binnenshuis mokken en, als je ze dan eens tegenkwam, het haast lichamelijke discussiëren maakt nu plaats voor via de pers aandacht vragen en dreigen met de rechter. Dat hadden ze natuurlijk eerder moeten doen met Van Gogh (die wandelende steenpuist wiens verachtelijke uitspraken gelukkig altijd door de in meer dan een opzicht ondoordringbare grachtengordel zijn verhinderd om hier ten plattelande door te dringen). Maar ja, de moraal komt altijd na een traumatische gebeurtenis, leerde Freud al.

Zelfs de moordenaar toonde zich al zeer geïntegreerd door zich, ondanks zijn illustere jihad-voorbeelden, niet zichzelf te (laten) doden maar, naar geheel autochtoon voorbeeld, zich te laten arresteren en nu te beroepen op zijn zwijgrecht. Zelfs in zijn moordbrief was hij op en top Nederlander door deze helemaal in Sinterklaasrijm op te stellen.

Wat me wel zorgen baart, is de oorlogstaal van onze volks’vertegenwoordigers’, boekhouder Zalm voorop. Hij leert het ook nooit. Voor de tv noemde hij in 2002 Pim Fortuyn een ‘gevaarlijke man’, binnen een maand was Fortuyn dood. Nu zegt hij dat deze moord het begin van een heilige oorlog is en dat ‘we’ de oorlog terug verklaren – en binnen een week zijn vijf aanslagen gepleegd op islamitische instellingen. Kan die cententeller niet terug naar zijn rattenhol? En al die literaire halve zolen die willen emigreren vanwege de risico’s… allemaal escapisten! Wedden dat ze nog nooit een Marokkaan gesproken hebben? Behalve dan misschien in een paneldiscussie met schrijvers, waarin ze vooral hun eigen boeken reciteren en met hun omhooggevallen status hun Marokkaanse collega’s overdonderen.

Er zijn mensen die zich afvragen waarom Nederland zulke aanslagen treft, en niet Engeland of Duitsland, om vervolgens op een politiestaat aan te sturen. In Engeland, kan ik u vertellen, zeuren ze niet over hoofddoekjes. Daar gunnen ze ieder zijn of haar eigen sluier, en als ze die later in hun carrière op willen houden dan straft zich dat vanzelf af. Ze hebben daar geen aanslagen omdat Darwin een Engelsman was. Maar ook in Nederland lopen mensen met verstand rond. Paul Schnabel vindt die hele hoofddoekjesdiscussie, ook na 2 november, onzin. We pakken ze op iets, ‘wat voor ons niet zo belangrijk is, maar voor hen juist zeer wezenlijk’ (Volkskrant, 6 november). Mensen hun uitingen ontnemen en ze terugjagen in hun getto veroorzaakt juist een afkeer van de samenleving daaromheen, en daar zit misschien wel de ware reden van de moord. Maar voor het overige ben ik zeer optimistisch. Er moet meer gerijmd, gedisst en gerapt worden, en meer voor de rechtbank gesleept. Bewaar de messen voor de slacht. En als die Nederlanders nog langer met het schuim op de mond stemming lopen te maken, kan ik altijd nog emigreren naar Marokko. Schattig land!

Rinus Vermuë is filosoof en biologisch akkerbouwer te Luttelgeest

40 / Laatst gewijzigd: 03-Sep-2006

Rinus Vermuë